Λουδοβίκος των Ανωγείων - Να του δώσω θέλω γρόσια, να δω τι θα τα κάνει

Η ΝΕΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ 2 ΒΙΝΤΕΟ

Νέα Παιδαγωγική, Ν.Καζαντζάκης, Α΄ Γυμνασίου from Eleni Vakana

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΓΟΝΑΚΙ.(ΤΟΛΣΤΟΙ)

Δημιουργική Γραφή από τους μαθητές της Α Γυμνασίου

«Ο παππούς και το εγγονάκι»

Η συνέχεια της Ιστορίας με ένα διαφορετικό τέλος……

……….Ο παππούς αντικρύζοντας την απρόσμενη αλλαγή στη συμπεριφορά  του γιου και της νύφης  του, ένιωσε μεγάλη έκπληξη και δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε μεσολαβήσει. Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και στο μεσημεριανό  τραπέζι ρώτησε με περιέργεια για ποιον λόγο τον προσκάλεσαν να φάει μαζί τους, ενώ μέχρι τώρα τον περιφρονούσαν, τον πρόσβαλαν και τον υποτιμούσαν με την κάθε ευκαιρία, νιώθοντας σαν να μην είχε προσφέρει, όσα προσφέρει ένας γονιός στα παιδιά του. Διέγραψαν όλη του την προσφορά και τον είχαν στο περιθώριο μόνο και μόνο, επειδή γέρασε.

Ο γιος του και η νύφη του κατέβασαν το κεφάλι  και ένιωσαν ντροπή για άλλη μία φορά. Έτσι, ο γιος του αναγνώρισε πως έχει απόλυτο δίκιο και πως μαζί με τη γυναίκα του τολμούν να ζητήσουν συγνώμη ,έστω και υστερόχρονα για αυτήν τους τη συμπεριφορά. Του τόνισαν επίσης ότι θα ήθελαν να γνωρίζει πως μετάνιωσαν για το ανάρμοστο λάθος τους χάρη στον εγγονό του, που τους έκανε να συναισθανθούν πως η αξία του ανθρώπου δεν χάνεται με την ηλικία, αντίθετα πρέπει να μεγαλώνει ο σεβασμός μας προς αυτούς που απλώνουν απλόχερα τα συναισθήματα της βαθιάς ,καθαρής ,άδολης αγάπης στα πλάσματα που αξιώθηκαν από το θεό να αποκτήσουν. Από τότε, η νύφη και ο γιος του παππού, έδειξαν τον απαιτούμενο σεβασμό ανταποδίδοντας την αγάπη, που του άξιζε.

Σωτηρία Μπλέτσου (Α3)

παράλληλο κείμενο στο "Ο παππούς και το εγγονάκι"

Η κουβέρτα του παππού…(απόσπασμα) Γράφει: Ιωάννα Χαρμπέα(κοινωνιολόγος) 

Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα… οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν… Και έτσι το βλέπουν κάποιοι. Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα `ρθεις! Σοφή αυτή η παροιμία. Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες, στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής. Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχειά τους… Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τούς γίνονται ανεπιθύμητοι… Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά; Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο. Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς, πολύ γέρος πια, είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του… Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο… Έστελναν δε το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαϊ. Όταν πια δεν άντεχαν να τον φροντίζουν άλλο και οι καυγάδες μεταξύ νύφης και γιου είχαν γίνει καθημερινότητα (η νύφη δεν ήθελε καθόλου τον παππού στο σπίτι), αποφάσισε ο γιος να πάρει τον παππού μέσα σε μία κουβέρτα, και με τη βοήθεια του μικρού εγγονού, να πετάξουν τον γέροντα σε ένα ποτάμι… Όταν έφτασαν στο ποτάμι και πέταξαν τον παππού μέσα , ο εγγονός πήρε πίσω μαζί του την κουβέρτα. -»Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;» του είπε έντονα η μάνα του, όταν γύρισαν σπίτι. -»Θα κρατήσω αυτή την κουβέρτα για σένα όταν γεράσεις να σε πετάξω με την ίδια στο ποτάμι όπως τον παππού…» Οι γονείς συγκλονίστηκαν… κατάλαβαν το λάθος τους και πήγαν με δάκρυα στα μάτια και έφεραν πάλι πίσω τον παππού από το ποτάμι, γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση. 
1)Ποιο είναι το δίδαγμα από την παραπάνω ιστορία; 2) Ποια σχέση έχει το κείμενο αυτό με την ενότητα που εξετάζουμε;3)Εσείς,τι εμπειρίες έχετε από την επικοινωνία σας με τον παππού και τη γιαγιά; Πώς νιώθετε γι’ αυτούς; 4)Ποια είναι η θέση των παππούδων και γιαγιάδων στη σύγχρονη οικογένεια;

«Το πιο γλυκό ψωμί»

Εργασία δημιουργικής γραφής: συνέχεια της ιστορίας

    … Λίγα χρόνια μετά ο σοφός γέρος πέθανε, ο βασιλιάς δεν είχε κάποιον να του υπενθυμίζει πως πρέπει να είναι εργατικός με αποτέλεσμα να τον κατατρέξει για δεύτερη φορά το ανυπόφορο αίσθημα ανορεξίας. Ο λαός του άρχισε να τον μισεί. Έτσι μια μέρα οι υπήκοοί του και οι χωρικοί τον πήραν από το παλάτι και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Μέχρι να σκεφτούνε πως θα τον σκοτώσουν τον έβαλαν σε ένα κελί, στη συνέχεια οι χωρικοί άρχισαν να διαφωνούν μεταξύ τους γιατί οι μισοί ήθελαν να τον κρεμάσουν και οι άλλοι να τον κάψουν ζωντανό. Την ίδια στιγμή ο βασιλιάς έσκαβε λαγούμι για να βγει έξω διότι άρχισαν να τον ξεχνάνε,εφόσον είχε ξεκινήσει ένας πόλεμος ανάμεσα στις δύο πλευρές και βρήκε την ευκαιρία να αποδράσει. Δύο γενιές αργότερα οι αρχηγοί των δύο πλευρών υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης. Όσο για τον βασιλιά κανείς δεν ξέρει τι απέγινε.

 Γεώργιος Σαρρής : Α3 Τμήμα (20ο Γυμνάσιο Πατρών)

Δημιουργική Γραφή (Μαθητής σε ρόλο Μανιταριού που βιώνει τη δική του εμπειρία...)

Νινέτ -Ζωρζ Σαρή (εργασία μαθήτριας)

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ (ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ)

ΝΕΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ( Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ) ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ

Η ΖΩΗ ΣΤΗ ΣΥΜΗ -ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ(ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ)

ΤΑ ΤΣΕΡΚΕΝΙΑ -ΚΟΣΜΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ (ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ)

Η Ζωή στη Σύμη.

H ζωή στη Σύμη from Maria Michali

Το πιο γλυκό ψωμί (Animation movie )

θαλασσινά τραγούδια

Ποιήματα, σκέψεις και ζωγραφιές με θέμα τη θάλασσα και το καλοκαίρι Με αφορμή τα ποιήματα "Θαλασσινά τραγούδια" και "Όλα τα πήρε το καλοκαίρι", οι μαθητ@ς του Α1 και Α2 οπτικοποιούν εικόνες των ποιημάτων, γράφουν ποιήματα και τις σκέψεις του για τη θάλασσα και το καλοκαίρι. Επίσης, βλέπουν το ποίημα του Ελύτη με μια πιο αισιόδοξη ματιά "Τίποτα δεν πήρε το καλοκαίρι ούτε τις χαρές ούτε τις αναμνήσεις Τίποτα δεν πήρε το καλοκαίρι ούτε τους φίλους ούτε τις βόλτες στην αμμουδιά... " (Βασίλης Κ.) ή "Τίποτα δεν πήρε το καλοκαίρι είπε ο άνεμος χαϊδεύοντας του ήλιου τα μαλλιά Ούτε μπορεί κανείς να μας χωρίσει και την αλμύρα σου να μη γευτώ ξανά" (Καλλιόπη Α.) Η συνέχεια...

Thalassina tragoudia from Maria Michali

Χαΐνηδες - Τση γιαγιάς τα παραμύθια

Μανιτάρια στην πόλη.

Θαλασσινά τραγούδια